KAMIKADZE BAŁTYKU,

czyli rybacy łodziowi lat siedemdziesiątych i osiemdziesiątych minionego wieku.

            - Panie Janku, co by mógł Pan powiedzieć ciekawego o swoim rybaczeniu łodziowym, by mógłbym o tym napisać w Gazecie Kołobrzeskiej? - Zapytałem emerytowanego rybaka Jana.

            - Co ja tu mogę powiedzieć. Trzydzieści trzy lata przeleciało jak jeden dzień. Szczęśliwa świeczka się paliła. Trochę to było niebezpieczne wypływanie na tych drewnianych jednostkach, marnej, lichej konstrukcji. Rybacy z „Barki" i „Bałtyku" nazywali nas „kamikadze". - Odpowiedział mi spokojnym, zrównoważonym głosem, gdy udało mi się namówić Pana Jana na wspominki.

Rybacy łodziowi.

            Nadmorski, sielski obraz letniego wypoczynku, kojarzy się przybyszom, z drewnianymi łodziami leżącymi „brzuchami do góry" z suszącymi sieciami i kolorowymi chorągiewkami na długich tyczkach. Cywilizacja robi swoje, ten atrakcyjny obraz polskich plaż zanika, pozostają tylko wspomnienia na starych widokówkach, w rodzinnych albumach lub malarskich refleksjach. Zanika i zmienia swą treść pojęcie „rybak łodziowy", zawodu chyba najtrudniejszego i najbardziej męskiego, spośród całej gamy rybackich i marynarskich „specjalności".

Łowienie na haki

            Doktryna gospodarki socjalistycznej nie uznawała przedsiębiorstw prywatnych, a tu grupa jakiś rybaków chce pracować na własne prywatne konto. Władza ludowa robiła wszystko by udowodnić, że tylko przedsiębiorstwa socjalistyczne mają rację bytu.

            Rybacy łodziowi, ludzie z charakterem, sami sobie, ze starych części różnych budowali i montowali swoje jednostki.

            - Rozpocząłem rybaczenie u rybaka haczykowego Magierka.

            - Rybaka haczykowego? - zapytałem.

            - Dziś już nikt tego nie pamięta. Bawełniane sznury z hakami, na które nakładało się przynętę.

            - Jaką?

            - Jesienią były to kraby.

            - Kraby w Bałtyku? - Byłem zdziwiony

            - No tak! Mało, kto wie, że żyją takie 2-3 centymetrowe. Nocą stalowymi ramami z siatką ciągnęło się po dnie by je nałapać. Nabijało się ja na haki na sznurze. Sznur z przynętą układało się rzędami w odpowiednich skrzynkach, przysypując warstwami piachu by się nie poplątał.. Z tak przygotowanym sprzętem - na morze.

            Trzyosobowa załoga, drewnianą jednostką długością około dwanaście metrów z silnikiem jednocylindrowym Puck, wyruszyła na Bałtyk.

            - Panie szyper, ale ten silnik ma duże obroty. Trzy obroty i będziemy na Bornholmie! - Zażartował jeden z rybaków.

            - Nie filozofuj tylko bierz się do wydawania sznura.

Boja z dwoma czarnymi szmatami, wyznaczająca początek zastawionego sznura - zakotwiczona. Takie samo oznaczenie będzie na końcu sznura, wewnątrz co pewną odległość - jedna czarna szmata.

            Płynące jednostki wiedzą, ze czarny kolor to sprzęt na dnie. Czerwony sieć to sieć nastawna pelagiczna.

Nawigacja

            Teraz należy wyznaczyć pozycję jednostki i zastawionych sieci. Do tego służą: kompas magnetyczny, zegarek, sonda ręczna i ...pudełko zapałek.

            -Pudełko zapałek? - Zapytasz czytelniku

            Tak Pudełko zapałek służyło do mierzenia prędkości jednostki. Na dany znak rybak wrzuca na dziobie pudełko po zapałkach. Mierzy się czas, w jakim pudełko dociera do rufy. Mamy długość jednostki i czas, więc mamy prędkość.

            Pudełko zapałek spełniało „ważną" role przy wyznaczaniu odległości przy trałowaniu w tukę (parami) dużych jednostek takich jak „rufowce" i „siedemnastki". Trzymało się pudełko w palcach na wyciągniętej ręce. Gdy wysokość jednostki współtrałującej była równa pudełku od zapałek to odległość była właściwa.

            Ale jak mi powiedział jeden z szyprów z tamtych czasów najlepsza metoda wyznaczania pozycji to „po krzakach, drzewach i budowlach na lądzie". No, ale na morzu bywa czasami mgła.